Paul Van Soens
Paul Van Soens kent als niet één de kunstwereld, die hij reeds jaren als observator volgt. Hij heeft ook een goede praktische vorming achter de rug op de stedelijke Academie voor Schone Kunsten te Berchem(Antwerpen). Als kunstenaar doorliep hij met snelle tred diverse ontwikkelingsfasen. Samengevat: de figuratie verdween spoedig van het doek, de achtergrond won aan autonomie en werd finaal een boeiende picturale ruimte. Deze ontwikkeling leidde tot de creatie van volledig abstracte werken, die we kunsthistorisch kunnen duiden binnen de grote familie van wat in het artistieke jargon de "fundamentele schilderkunst" wordt genoemd. Dit is een strekking die gebaseerd is op haar eigen schilderkunstige wetmatigheden en op picturale eigenschappen. Het is een kunst die op het eerste gezicht stelend is voor het oog, maar die slechts na aandachtig kijken haar volle schoonheid aan de toeschouwer prijsgeeft.
Het is merkwaardig dat deze schilderkunst toch zo'n breed gamma gevoelens kan oproepen: de emotie spreekt uit sommige rode doeken, sereniteit is dan weer het gevoelen bij werken waar de combinatie met wit een belangrijke rol speelt. Sommige werken zijn volkomen monochroom en zijn picturale ruimten die een bijna-leegte en eenvoud reflecteren. Deze werken laten een magische, meditatieve indruk na. Andere creëren dan weer het gevoel van volheid en complexiteit.
Nu eens zijn het verticale, dan weer horizontale strepen of zelfs een ruitstructuur. Zuivere kleuren(rood, blauw, geel, groen,...) wisselen af met een gelaagde kleurzetting. De interne keuken van de kunstenaar wordt trouwens in een andere tekst ten dele onthuld.
Zowel inhoudelijk als technisch getuigt Paul Van Soens van een durf en gedrevenheid en van een affiniteit met sommige aspecten van de hedendaagse kunst. Dat hij oog heeft voor grote voorgangers en voor tijdgenoten als Mark Rothko, Gerhard Richter, Raoul de Keyser, Renaat Invens, e.a. moet niet ontkend worden, maar kan eerder als een pluspunt worden opgevat, omdat hij die invloeden op een persoonlijke manier weet te verwerken. En dit is geen geringe verdienste.
Ernest Van Buynder,
voorzitter MuHKA
mei 2005
Paul Van Soens is licentiaat toegepaste economische wetenschappen en dus niet “voorgeschoold” om kunstenaar te worden. Paul werkte een tijd in het verzekeringskantoor van zijn vader maar startte later een eigen accountants kantoor. Aan de universiteit had Paul met zijn studiegenoot Ernest Van Buynder en ook Adriaan Raemdonk regelmatig gesprekken over kunst en cultuur. Samen bezochten ze tal van tentoonstellingen. Hij is medeoprichter van “De Vrienden van de Zwarte Panter” waarvan Adriaan Raemdonk de stuwende kracht is. Paul volgde cursussen kunstgeschiedenis en behaalde het diploma van antiekhandelaar. Hij verdiepte zich gedurende jaren in de moderne en vooral de hedendaagse kunst maar aan zelf creëren was hij nog niet toe. Het duurde tot 1999 alvorens hij begon. Hij schreef zich in aan de academie te Berchem. Paul volgt nu 5 jaar tekenen en krijgt les van Marcel Praet, Ludo Mariman en Hubert Marchand. Doch schilderen werd zijn passie. Na experimenteren met diverse materialen werkt hij nu met puur kleurpigment opgelost in water met caseïnepoeder als emulgator. Het resultaat is een zeer matte en harde verf die aangebracht op goed voorbereid canvas uiterst warme kleuren geeft. Het drogingproces is heel belangrijk; het is het moment om nog pigmenten toe te voegen, vaak ingewreven met de hand . Paul van Soens is nog een “jong” kunstenaar, wel met maturiteit. Door zijn drukke professionele activiteiten kwam hij laat tot de eigen creaties maar er ontstonden parels van doeken waarin hij zijn innerlijke spanningen en gevoelens kwijt kan. Paul houdt van felle kleuren, vooral rood. We ontdekken hem, betrappen hem, vurig en gedreven in de perfectie tot het uiterste. Zijn dikwijls monochrome werken stralen naast gedrevenheid ook innerlijke rust uit. De schilderijen van Paul slagen erin om deze rust en deze esthetische voldoening op de toeschouwer af te stralen. Zijn schilderijen dwingen de toeschouwer ook zelf tot innerlijke reflectie. Ze stralen een evenwicht uit, het zijn” uitstralingen”.
Paul Van Soens
Jan Verschaeren
april 2005