Reeds meer dan dertig jaar is blauwe hardsteen mijn geliefkoosd materiaal.
Ik zou durven zeggen dat ik niet alleen werk maar zelfs denk in steen, steen is mijn taal geworden. De specifieke kenmerken blijven mij fascineren en verplichten mij altijd opnieuw een diepere dialoog aan te gaan.
Deze steen heeft een blauwgrijze kleur met een bijna ontelbaar aantal tinten. Elke bewerking geeft een eigen grijs: de sporen van de beitel, de zaagsnede, de kwetsuur van een breukvlak, het schuren, verzoeten of polijsten…
Blauwe hardsteen is een vrij harde kalksteen. Hij is weerbestendig maar verweert en patineert prachtig als hij buiten is geplaatst. Dit heeft voor mij een speciale betekenis: de natuur geeft mij een materie, ik krijg de kans er iets mee te doen, wanneer deze ingreep klaar is schenk ik alles terug aan de natuur en begint de sculptuur haar eigen leven te leiden.
De ruimte is een belangrijk deel in Moutons werk. Hij plaatst zijn werk op een manier die bijna onomkeerbaar lijkt, op een manier die dus de meest natuurlijke, de meest vanzelfsprekende lijkt.
De zorgvuldig gehouwen, gesneden, gekapte, gebroken, en vervolgens minitieus samengestelde sculpturen vormen slechts één deel van zijn scheppingsverhaal.
Ritmiek, ordening en fasering functioneren als een zichtbare echo. Eerst in het werk zelf, ontsproten in de beslotenheid van het atelier, vervolgens in de ruimte en hierdoor tegelijk ook in het hele oeuvre van de kunstenaar.
Een slingerbeweging tussen maakbaarheid en natuurlijkheid beheersen zijn hele activiteit. Gebeten door de materie, in se natuurlijke materialen met een eigen wetmatigheid en daardoor eisers van een oerdegelijk vakmanschap en, het klinkt paradoxaal, een zekere openheid voor toevalligheid, een zekere gewilligheid, slaagt Mouton er keer op keer in om de materie in alle eenvoud te doseren.
De omgeving wordt willens nillens deel van het geheel. Een zekere verstilling, een rust, een zegen dalen over elke ruimte neer.
De werken van Mouton beantwoorden stuk voor stuk aan een doorgedreven, nauwkeurig overwogen esthetiek. Waarbij de aanwezigheid, het “zijn” ontegensprekelijk getoond wordt door het “zo weinig mogelijk zijn”. de leegte, en meer de kracht van ruimte, openheid, transparantie bepalen in zijn werken, ondanks de robuustheid van blauwe hardsteen de lichtheid en de impact ervan. Die leegte benadrukt hij door ze ofwel manifest te integreren in zijn sculpturen, ofwel door ze juist maximaal te weren, een kubus, een blok versteende kracht.
In een reeks evolueert het werk meestal van vol naar leeg, de kunst van het weglaten.
Ook de discretie enerzijds, maar de vastberadenheid anderzijds van de composities verraden zijn achterliggende visie.
Rust is wat je voelt. Alles komt terecht, hoe fragiel of zelfs voorlopig stapelingen, aaneenrijgingen, samenstellingen ook mogen schijnen, alles zit goed. De beeldtaal van Mouton is niet opdringerig, ze is waardig. Je kijkt er van op, tenminste als je snaren gevoelig staan afgestemd.
(Griet Ivens)